Van Solo naar Yogyakarta

12 januari 2020 - Surakarta, Indonesië

Zaterdag 11 januari.

Een deel van de gasten van AlSalam Syariah Guesthouse zijn handelaren. Ze komen hier met busjes om bij de grossiers met name batik te kopen. Yogjakarta heeft de naam, maar ik krijg de indruk dat de meeste batik in Solo vervaardigd wordt. Er zijn straatjes waar huis aan huis dames bezig zijn met het maken van de mooiste batik. We hebben de afgelopen dagen geen wekker nodig gehad. Rond half zeven werden een aantal busjes gestart. Ze reden niet weg, maar het leek erop alsof ze de dieselmotoren warm lieten draaien of de airco aangezet hadden om de cabine te koelen. Onderwijl genoten de mannen al kretek rokend van hun pannenkoek maryam.

Ook wij werken ons pannenkoekje naar binnen en pakken onze rugzakken maar weer eens in. Via Grab bestellen we een taxi. Die is er binnen twee minuten. Wellicht kunnen we de Prambanan Express van half negen nog pakken. Lukt dat niet dan gaan we met de trein van tien voor tien. Die vlieger gaat echter niet op. Beide treinen zijn al vol. We kunnen pas om tien over elf vertrekken. Er zit niets anders op. We kopen twee kaartjes voor het schrikbarende bedrag van achtduizend rupia (ca vijftig eurocent) per persoon. Op het perron vergaat horen en zien ons. We vluchten naar de koele ruimte van Dunkin Donuts. We hebben weer eens zin in een echte cappuccino. Ondanks dat er reclame mee gemaakt wordt hebben ze het niet. Gisteren nog wel, maar daar hebben we niets aan. Doe dan maar een kop zwarte koffie. We horen het malen van bonen en het gerammel van kopjes. Even later staan er twee dampende koppen koffie voor ons neus. Panas Pak. We hebben blazen geleerd. Bij de eerste slok krijgen we het vermoeden dat het personeel vloeibare bitumen in de koffie heeft gedaan. Zo’n sterke bak hebben we nog nooit gedronken. Je kunt de lepel er rechtop inzetten. Toch maar even overleggen met de serveerster. Nee Pak. We hebben nooit klachten over de koffie. Toch gaat ze even de koffiemachine testen. Even later proeft ze zelf en ik zie haar een vies gezicht trekken. Onze kopjes worden weg gehaald. Met een andere machine wordt een nieuwe poging gedaan. Deze keer komt er een heerlijke kop koffie op tafel. Rond half elf rolt de Prambanan Express het station binnen. De wachtenden rennen op de trein af en proberen een zitplaats te bemachtigen. Wij volgen rustig. Er moet een zitplaats voor iedereen beschikbaar zijn, maar daar moet je wel wat voor doen. Daar waar drie personen kunnen zitten ligt er één. Die is niet van plan om overeind te komen. Wij vinden een plaatsje voor twee personen. Die is voor ons. De banken zijn op kleuterschoolhoogte. Gelukkig duurt de reis maar één uur. De rugzakken gaan in het bagagerek. De trein zet zich in beweging. We stoppen een paar keer. Bij Klaten, een grote stad, is het vermakelijk om te zien hoe chaotisch de Indonesische reiziger is. Op het perron staan veel reizigers te wachten. Op het bordes bij de deuren staat het propvol met passagiers die de trein, zodra die stil staat, willen verlaten. Zodra de deuren opengaan ontstaat er een soort veldslag. De stroom passagiers die naar buiten willen wordt terug gedrongen door de stroom die naar binnen wil. Duwen, trekken, persen. Net als in het verkeer. Datzelfde herhaalt zich op het eindstation Yogyakarta – Tugu.

Men kan gewoon niet wachten dat eerst de reizigers, die de trein verlaten, uitstappen. Wij wachten rustig tot de kluwen ontward is en stappen dan uit.

Direct merken we dat we weer in een stad zijn waar veel toeristen komen. Taxichauffeurs vragen exorbitant hoge prijzen voor een ritje. Honderdduizend roepia voor een ritje naar Jalan Prawirotaman. Grab brengt ons voor tweeëntwintig duizend roepia bij Delta Homestay. Daarom adviseer ik iedereen die Indonesië bezoekt. Koop een simkaart, installeer Grab en/of Go-Jek en je komt bijna overal. Ik las onlangs dat Grab nu ook toestemming heeft gekregen om passagiers bij Ngurah Rai Airport in Bali op te pikken. De Bali Mafia heeft kennelijk de strijd verloren.

2 Reacties

  1. Els Weber:
    12 januari 2020
    Dan moet je toch eens naar Japan, niet dat daar sommige treinen minder druk zijn, maar het gaat er wel veel beschaafder. Geen duw en trek werk, de trein stopt precies op de plek waar mensen netjes achter elkaar staan te wachten.
  2. Didi en hugo:
    12 januari 2020
    helemaal eens met Els, en dan dat buigen van het treinpersoneel als ze de coupé inkomen en verlaten. Ook nog met witte handschoenen aan.

Jouw reactie